อนุรักษ์ผืนแผ่นดินไทย Land Of Thai Conserve (ศูนย์แจ้งข่าวบางปะอิน) ผลิตภัณฑ์ OTOP บางปะอิน

เสียครั้งแรกเกาะหมากจากแผนผัง
           เขาเปลี่ยนเป็นปีนังจำได้ไหม
           นั่นแหละจากขวานทองเล่มของไทย
           หนึ่งร้อยกว่าตารางไมล์หลักฐานมี
           ครั้งที่สองเสียซ้ำยังจำได้
           เสียมะริดและทวายตะนาวศรี
           ปีสองพันสามร้อยสามสิบหกโชคไม่ดี
           เสียเนื้อที่กว่าสองหมื่นตารางไมล์
           ครั้งที่สามบันทายมาศถูกตัดเฉือน
           แล้วเปลี่ยนเป็นฮาเตียนตั้งชื่อใหม่
           ปีสองพันสามร้อยหกสิบสามแสนช้ำใจ
           เสียเนื้อที่เท่าไรไม่ปรากฏในบทความ
           ครั้งที่สี่เจ็บแค้นเสียแสนหวี
           กินเนื้อที่ถึงเชียงตุงเหนือกรุงสยาม
           ตั้งหกหมื่นตารางกิโลโถมันทำ
           ใครสร้างกรรมเดี๋ยวนี้เห็นดีกัน ครั้งที่ห้ามาเสียรัฐเปรัค
           เขาหาญหักผลักล้มเชือดคมขวาน
           ปีสองพันสามร้อยหกสิบเก้าแสนร้าวราน
           ต่างหยิบขวานขึ้นถือกู้ชื่อไทย
           ครั้งที่หกอกตรมเดินก้มหน้า
           เสียสิบสองพันนาน้ำตาไหล
           ตั้งเก้าหมื่นกิโลโถทำได้
           แทบขาดใจต่อสู้ศัตรูมา
           ครั้งที่เจ็ดเสียดินแดนแคว้นเขมร
           เกิดพิเรนเพราะฝรั่งกำลังบ้า
           เที่ยวออกล่าเมืองขึ้นชื่นอุรา
           เสียอีกหนึ่งแสนกว่าตารางกิโล
           ครั้งที่แปดเสียแคว้นดินแดนใหม่
           ชื่อสิบสองจุไทยก็ใหญ่โข
           เป็นเนื้อที่อีกแปดหมื่นตารางกิโล
           ต้องร้องโฮใจระเหี่ยเพราะเสียดาย
           ครั้งที่เก้าเศร้าแสนแค้นไม่สิ้น
           เสียลุ่มน้ำสาละวินด้านฝั่งซ้าย
           สิบสามหัวเมืองต้องจำเหมาให้เขาไป
           ใครที่ทำช้ำใจไทยต้องจำ
            ครั้งที่สิบเลียบลำแม่น้ำโขง
           ถูกเขาโกงฝั่งซ้ายเพราะไทยถลำ
           ครั้งที่สิบเอ็ดเสียฝั่งขวานั่งหน้าดำ
           มันเจ็บช้ำฝังจำอยู่กลางใจ
           ครั้งที่สิบสองใจรันทดเพราะหมดท่า
           เสียมณฑลบูรพาอีกจนได้
           เขามาพรากจากแหลมทองถิ่นของไทย
           อีกสองหมื่นตารางไมล์โดยประมาณ
           ครั้งที่สิบสามเสียตรังกานูไทรบุรี
           ในแผนที่มองเห็นเป็นหลักฐาน
           ไปถึงปะลิสติดรัฐกลันตัน
           อีกสามหมื่นโดยประมาณตารางไมล์
           ครั้งที่สิบสี่เสียเขาพระวิหาร
           ปัจจุบันเป็นของเขมรท่านเห็นไหม
           จำไว้เถิดเนื้อเชื้อชาติไทย
           จงรวมใจเข้าร่วมรวมพลัง
           เหมือนลงเรือลำเดียวน้ำเชี่ยวจัด
           ช่วยกันคัดช่วยกันพายให้ถึงฝั่ง
           อย่าหันหลังหน้าพะว้าพะวัง
           คนนั่งกลางเท้าอย่าราลงวารี
           เป็นแดนดินถิ่นสุดท้ายที่ไทยหวัง
           ทะเลล้อมรอบข้างหมดทางหนี
           ครั้งที่สิบห้าต่อไปอย่าให้มี
           ใครย่ำยีข่มขู่จงสู้มัน
           เราจะถอยต่อไปไม่ได้แล้ว
           ผืนแผ่นดินสิ้นแนวทะเลกั้น
           ขวานเล่มนิดฤทธิ์ฉกาจเคยฟาดฟัน
           ระบือลั่นว่าไทยรักสามัคคี
           เขมรยับเวียดนามเยินเกินจะยั้ง
           ลาวก็พังมาแล้วใช่ไหมนี่
           หากคนไทยไม่กล้าสู้หมู่ไพรี
           เจอกันที่กลางสมุทรเพราะสุดดิน
           เหล่าอมิตรที่คิดครองเมืองทองข้า
           จำสัตย์จาข้าลั่นลงอย่าสงสัย
           แม้ผู้ใดหมายปองครอบครองไทย
           จงเอาไปหากแผ่นดินนี้สิ้นคน

เราเสียดินแดนทั้งหมด รวม 14 ครั้ง ตามลำดับได้ดังนี้
1. เสียเกาะหมาก (เกาะปีนัง) ให้ประเทศอังกฤษ เมื่อ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2329 จำนวนพื้นที่ 375 ตารางกิโลเมตร

2. เสียเมืองมะริด ทวาย และตะนาวศรี ให้ประเทศพม่า เมื่อ 16 มกราคม พ.ศ. 2336 จำนวนพื้นที่ 55,000 ตารางกิโลเมตร

3. เสียเมืองบันทายมาศ เมื่อ พ.ศ. 2353 ให้ประเทศญวน(เวียตนาม) จำนวนพื้นที่ ไม่ทราบแน่ชัด

4. เสียเมืองแสนหวี เชียงตุง และเมืองพง เมื่อ เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2368 ให้ประเทศพม่า จำนวนพื้นที่ 90,000 ตารางกิโลเมตร

5. เสียรัฐเปรัก เมื่อ พ.ศ. 2369 ให้กับอังกฤษ จำนวนพื้นที่ ไม่ทราบแน่ชัด

6. เสียแคว้นสิบสองปันนา เมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2393 ให้ประเทศฝรั่งเศส จำนวนพื้นที่ 60,000 ตารางกิโลเมตร

7. เสียเขมร เมื่อ 15 กรกฏาคม พ.ศ. 2410 ให้ประเทศฝรั่งเศส จำนวนพื้นที่ 124,000 ตารางกิโลเมตร

8. เสียแคว้นสิบสองจุไท เมื่อ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2431 ให้ประเทศฝรั่งเศส จำนวนพื้นที่ 87,000 ตารางกิโลเมตร

9. เสียดินแดนฝั่งซ้ายของแม่น้ำสะละวิน 13 เมือง เมื่อ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2435 ให้ประเทศอังกฤษ จำนวนพื้นที่ 30,000 ตารางกิโลเมตร

10. เสียดินแดนฝั่งขวา (ลาว) ของแม่น้ำโขง ให้ประเทศฝรั่งเศส เมื่อ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2436 จำนวนพื้นที่ 143,000 ตารางกิโลเมตร ในวิกฤตการณ์ ร.ศ.112

11. เสียแคว้นหลวงพระบาง จำปาศักดิ์ เมื่อ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2446 ให้ประเทศฝรั่งเศส จำนวนพื้นที่ 62,500 ตารางกิโลเมตร เพื่อแลกกับเมืองจันทบุรี

12. เสียมณฑลบูรพา (เสียมราฐ ศรีโสภณ พระตะบอง) เมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2449 ให้ประเทศฝรั่งเศส จำนวนพื้นที่ 51,000 ตารางกิโลเมตร เพื่อแลกกับเมืองตราด

13. เสียหัวเมืองมลายู (รัฐกลันตัน ตรังกานู ปะลิส และไทรบุรี) เมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2451 ให้กับอังกฤษ จำนวนพื้นที่ 80,000 ตารางกิโลเมตร เพื่อแลกกับอังกฤษยกเลิกสิทธิภาพนอกอาณาเขต+ให้ไทยกู้เงินเพื่อสร้างทางรถไฟสายใต้

14. เสียเขาพระวิหาร เมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2505 ให้กับเขมร(กัมพูชา) จำนวนพื้นที่ 2 ตารางกิโลเมตร

สรุปว่าการเสียดินแดนไทยแยกออกหมวดหมู่ได้ดังนี้
1. เสียให้ประเทศพม่า 2 ครั้ง
2. เสียให้ประเทศญวน(เวียตนาม) 1 ครั้ง
3. เสียให้ประเทศเขมร(กัมพูชา) 1 ครั้ง
4. เสียให้ประเทศอังกฤษ 4 ครั้ง
5. เสียให้ประเทศฝรั่งเศส 6 ครั้ง

บทร้อยเรียงประวัติศาสตร์การเสียดินแดนไทยสมัยกรุงรัตนโกสินทร์
ขอบคุณภาพการเสียดินแดนจาก โซนอิทดอทคอม

คดีที่คนไทยต้องศึกษาเรียนรู้ให้ถ่องแท้

“คนในแผ่นดิน”

                 มีคนไทยจำนวนไม่น้อยที่คล้อยไปตามคำตัดสินของศาลโลกในกรณีปราสาทพระวิหาร และข้อมูลตามสื่อมวลชนต่างๆ ที่นักการเมืองหรือข้าราชการต่างๆ คิดตรงกันว่า “ประเทศไทยเสียปราสาทพระวิหารไปให้กับกัมพูชาแล้วล่วงเลยมา 47 ปี เศษ”
                 วันนี้เรามาเริ่มฟื้นฟูความทรงจำและเรื่องราวต่างๆ กันใหม่โดยผู้รู้ข้อเท็จจริงดีที่สุดท่านหนึ่ง คือ   ศาสตราจารย์ ดร. สมปอง สุจริตกุล
         1. คดีปราสาทพระวิหาร
                 เป็นคดีพิพาทระหว่างไทยกับกัมพูชาในกรณีปราสาทพระวิหาร ระหว่าง พ.ศ. 2502 – 2505   โดยเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2502 กัมพูชาเป็นโจทย์ยื่นคำร้องฝ่ายเดียวเพื่อฟ้องไทยเป็นจำเลย ขอให้ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศวินิจฉัยว่า พื้นที่ที่ปราสาทพระวิหารตั้งอยู่นั้นอยู่ในอำนาจอธิปไตยของกัมพูชา
         2. คำพิพากษาของศาล ฯ
                 เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2505 ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศได้พิจารณาพิพากษา ดังนี้
            2.1 ด้วยคะแนนเสียง 9 ต่อ 3 วินิจฉัยว่า ปราสาทพระวิหารตั้งอยู่บนดินแดนภายใต้อำนาจอธิปไตยของกัมพูชา
            2.2 สืบเนื่องมาจาก 2.1 วินิจฉัยด้วยคะแนนเสียง 9 ต่อ 3 ว่าไทยมีพันธกรณีจะต้องถอนทหารและตำรวจหรือยามผู้รักษาการณ์ออกจากปราสาทพระวิหารหรือบริเวณใกล้เคียงที่อยู่บนดินแดนกัมพูชา
            2. 3 ด้วยคะแนนเสียง 7 ต่อ 5 วินิจฉัยว่าไทยมีพันธะจะต้องคืนให้กัมพูชาบรรดาวัตถุที่กัมพูชาอ้างถึงในคำแถลงสรุปข้อ 5 ซึ่งอันตรธานไปจากปราสาทหลังจากวันที่ไทยเข้าครอบครอง เมื่อปี พ.ศ. 2497
         3. สถานภาพของแผนที่ผนวก 1 ต่อท้ายคำฟ้องของกัมพูชา
                  ศาลไม่เห็นความจำเป็นตามคำขอของกัมพูชาที่จะต้องวินิจฉัยในเรื่อง
            3.1 สถานภาพของแผนที่ ผนวก 1 ต่อท้ายคำฟ้องของกัมพูชา หรือ
            3.2 เส้นเขตแดนในบริเวณที่พิพาท
         ดังนั้น ศาลฯ จึงงดเว้นการวินิจฉัยความถูกต้องของเส้นเขตแดนตามที่ปรากฏในแผนที่ผนวก 1 ต่อท้ายคำฟ้องของกัมพูชา รวมทั้งสถานภาพของแผนที่ผนวก 1 ทั้งฉบับ หรืออีกนัยหนึ่ง ศาลฯ ไม่ทำหน้าที่กรรมการปักปันเขตแดนระหว่างไทยกับกัมพูชา
         4. คำพิพากษาของศาลฯ และทางปฏิบัติของรัฐคู่กรณี
            4.1 ผลผูกพันของคำพิพากษา ข้อ 59 ของธรรมนูญศาลฯ กำหนดว่า   “คำพิพากษาของศาลฯ ไม่มีผลผูกพันผู้ใด นอกจากคู่กรณีและในส่วนที่เกี่ยวข้องกับคดีนั้น”       ฉะนั้น คำพิพากษาของศาลฯ จึงผูกพันเฉพาะไทยและกัมพูชา ใช้อ้างยันกับผู้อื่นมิได้ และไม่ผูกพันประเทศที่ 3 หรือองค์การระหว่างประเทศ อาทิ ยูเนสโกหรือคณะกรรมการมรดกโลก และไม่มีผลเกี่ยวกับการขึ้นทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลกแต่อย่างใด เนื่องจากการขึ้นทะเบียนมิใช่ข้อพิพาทในคดีที่ศาล ฯ ตัดสิน
             4.2 ข้อ 60 ของธรรมนูญศาลฯ กำหนดว่า  “คำพิพากษาของศาลนั้นถึงที่สุดและไม่มีการอุทธรณ์ ในกรณีที่มีการโต้แย้งเกี่ยวกับความหมายหรือขอบเขตของคำพิพากษา ศาลฯ จะเป็นผู้ตีความเมื่อคู่กรณีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งร้องขอ”        โดยที่คำพิพากษาของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศไม่มีมาตรการบังคับคดี จึงสุดแต่ความสมัครใจของคู่กรณีที่จะพิจารณาดำเนินการ หากคู่กรณีไม่เห็นด้วย และไม่ปฏิบัติตามคำพิพากษา ศาลฯ ก็ไม่มีอำนาจดำเนินการบังคับคดีแต่ประการใด     ฉะนั้น ถึงแม้คำพิพากษาของศาลฯ จะถึงที่สุด แต่ก็มิได้หมายความว่าจะมีผลในการระงับกรณีพิพาท หากคู่กรณีโต้แย้งคัดค้านและไม่ยอมรับคำพิพากษาเพราะเห็นว่าไม่เป็นธรรม กรณีพิพาทนั้นๆก็ยังคงอยู่ต่อไป จนกว่าจะได้รับการพิจารณาใหม่ หรือจนกว่าจะระงับไปโดยสันติวิธีอื่นๆ อาทิ โดยการเจรจา การประชุมปรึกษาหารือ หรือตั้งคณะกรรมการสอบสวน ไกล่เกลี่ย กรรมการประนอม หรืออนุญาโตตุลาการ ฯลฯ ตามข้อ 33 แห่งกฏบัตรสหประชาชาติ
          5. จุดยืนและท่าทีของประเทศไทย
             5.1 ประเทศไทยพิจารณาเห็นว่า ศาลฯมิได้วินิจฉัยคดีปราสาทพระวิหารตามกระบวนการที่ชอบ แต่ได้ตัดสินคดีโดยขัดต่อหลักความยุติธรรมและหลักกฏหมายระหว่างประเทศ ด้วยเหตุนี้ คณะรัฐมนตรีจึงได้มีมติเมื่อวันที่ 3 กรกฏาคม พ.ศ. 2505 ให้ประกาศจุดยืนของประเทศไทยให้ทราบทั่วกันว่าไทยไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยของศาลฯ แต่ในฐานะที่ไทยเป็นสมาชิกของสหประชาชาติจึงได้ปฏิบัติตามพันธะ ข้อ 94 แห่งกฎบัตรสหประชาชาติ ทั้งนี้ โดยยื่นคำประท้วงคัดค้านไปยังสหประชาชาติและตั้งข้อสงวนอย่างชัดเจนว่าไทยสงวนสิทธิที่มีอยู่หรือพึงมีในอนาคตที่จะดำเนินการเรียกคืนซึ่งการครอบครองปราสาทพระวิหารโดยสันติวิธี
           5.2 รัฐบาลไทยได้ออกแถลงการณ์ยืนยันจุดยืนดังกล่าวเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 และในวันรุ่งขึ้น จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ นายกรัฐมนตรีได้กล่าวปราศรัยทางวิทยุกระจายเสียงและโทรทัศน์แจ้งให้ประชาชนทราบทั่วกัน
           5.3 ฯพณฯ ถนัด คอมันตร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ได้มีหนังสือลงวันที่ 6 กรกฏาคม 2505 ถึง ฯพณฯ อู ถั่น รักษาการเลขาธิการสหประชาชาติ ณ กรุงนิวยอร์ค อ้างถึงคำพิพากษาของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ ประกาศจุดยืนและท่าทีของไทยว่าไม่เห็นด้วยและขอคัดค้านคำพิพากษาซึ่งขัดต่อสนธิสัญญาไทย-ฝรั่งเศส ค.ศ. 1904 และ 1907 นอกจากนั้นยังขัดโดยตรงต่อหลักความยุติธรรมและหลักกฏหมายระหว่างประเทศ แต่จะปฏิบัติตามพันธกรณีในฐานะที่ไทยเป็นสมาชิกสหประชาชาติ นอกจากนั้น ไทยยังได้ตั้งข้อสงวนเกี่ยวกับสิทธิที่มีอยู่และจะพึงมีในการครอบครองปราสาทพระวิหารในอนาคตตามกระบวนการที่ชอบด้วยกฏหมาย อนึ่ง ข้อสงวนดังกล่าวมีผลตลอดไปโดยไม่จำกัดเวลา
           5.4 ในการประชุมสมัชชาสหประชาชาติสมัยสามัญที่ 17 พ.ศ. 2505 นายสมปอง สุจริตกุล ผู้แทนไทยในคณะกรรมการที่ 6 (กฏหมาย) ได้รับมอบหมายจาก ฯพณฯ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศให้เป็นผู้แถลงย้ำให้ผู้แทนประเทศสมาชิกสหประชาชาติในคณะกรรมการกฏหมายให้ทราบถึงจุดยืนของประเทศไทยตลอดจนเหตุผลทางกฏหมายในการคัดค้านคำพิพากษาโดยละเอียด ทั้งนี้ ไม่ปรากฏว่าผู้แทนจากประเทศอื่นรวมทั้งกัมพูชาได้แสดงความคิดเห็นหรือโต้แย้งแต่ประการใด
           5.5 ไทยได้ดำเนินการถอนบุคลากรจากปราสาทพระวิหาร และได้ล้อมรั้วรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ารอบตัวปราสาทตามคำสั่งของกระทรวงมหาดไทย และได้ย้ายเสาธงไทยออกจากบริเวณปราสาทโดยไม่มีการลดธง ทั้งนี้ เพื่อเปิดโอกาสให้กัมพูชาส่งบุคลากรเข้าไปในบริเวณปราสาท โดยไทยมิได้สละอำนาจอธิปไตยเหนือพื้นที่ซึ่งปราสาทพระวิหารตั้งอยู่ หรือยอมรับนับถืออธิปไตยของกัมพูชาแต่อย่างใด บริเวณนี้จึงเป็นพื้นที่เดียวซึ่งอาจจะเรียกว่า “พื้นที่ทับซ้อน”
                  ประเทศไทยยังคงยังสงวนสิทธิการครอบครองอยู่ ประเด็นสำคัญอยู่ตรงนี้    ดังนั้น พื้นที่ 4.6 ตารางกิโลเมตร จึงไม่ใช่ที่ทับซ้อน แต่เป็นที่ของเรา คนไทยต้องพูดอย่างนี้ เหมือนกัมพูชา    เขาไม่เคยพูดถึงที่ทับซ้อนเลย เขาพูดแต่ว่าเป็นที่ของเขา....เราก็ต้องพูดให้เป็นเสียงเดียวกันว่า พื้นที่ 4.6 ตารางกิโลเมตรนั้น เป็นที่ของเรา   เราต้องมั่นคงในหลักฐานของเรา
                  สุดท้ายก็มาถึงคำถามที่ว่า เมื่อพื้นที่ 4.6 ตารางกิโลเมตร ดังกล่าวเป็นของเรา เราปล่อยให้ชาวกัมพูชาบุกรุกเข้ามาอยู่ในพื้นที่ของเราได้อย่างไร คำตอบง่ายๆก็คือ เราปล่อยปละละเลย (หมายถึงทุกหน่วยงาน)   ถ้าว่าตามนิทาน ก็ตรงกับเรื่องม้าอารี หรือ ตรงกับเรื่อง   การซื้อที่ดิน แล้วปล่อยทิ้งไว้ ไม่เคยไปดูเลย ปรากฏว่ามีคนเข้าไปอยู่ อยู่นานเข้า ก็เลยกลายเป็นของเขาไป ไล่เขาออกไม่ได้ ตอนนี้เราก็ทำท่าจะไล่ชาวกัมพูชาออกไปไม่ได้เหมือนกัน    (อย่างนี้เขาเรียกเสียดินแดนหรือเปล่า ครับ)
                  ย้อนกลับไปยังต้นตอของเรื่องที่เกิดปัญหานี้   คือแผนที่ที่มิตรประเทศอย่างฝรั่งเศสได้เขียนไว้ถึง 2 ฉบับ
                  1.ฉบับแรกที่ไทยใช้อ้างอิงอยู่ในปัจจุบันนี้    มีโบราณสถานต่างๆ ของไทยอย่างชัดเจน
                  2.ฉบับที่ 2 คือฉบับที่มีปัญหาในปัจจุบัน ฝรั่งเศสได้ลากเส้นเขตแดนมาในบริเวณที่ทับซ้อน 46 จุดตั้งแต่จังหวัดอุบลราชธานี ศรีสะเกษ บุรีรัมย์ สระแก้ว จันทบุรี ตราด และรวมถึงพื้นที่ทางทะเล    หลังจากช่วงนั้นฝรั่งเศสกำลังไล่ล่าอาณานิคม    และส่วนหนึ่งของอาณานิคมของฝรั่งเศสมีกัมพูชาเป็นอาณานิคมด้วย
                  ข้อเท็จจริงของการยินยอมเสียปราสาทพระวิหารของรัฐบาลไทยสมัยนั้นที่น้อยคนนักจะรู้ก็คือ   เรือรบฝรั่งเศสหันกระบอกปืนใหญ่เข้ามาทางประเทศไทย
                  ปลาใหญ่พยายามกลืนกินปลาเล็ก    มีอยู่เสมอในทุกสังคมทุกยุคทุกสมัย   แต่คนไทยเป็นคนที่ลืมอะไรง่ายๆ   ประเทศมหาอำนาจทั้งหลายที่ย่ำยีประเทศไทย…คนไทยก็ยังให้ความนับถือก้มหัวให้ต่างชาติยำเกรงอย่างบิดา    ไม่เคยคิดที่จะศึกษาประวัติศาสตร์ให้ถ่องแท้และนำความรู้เหล่านั้นมาใช้ให้ถูกต้อง
                   อะไรๆ ก็คิดแต่จะกระทบความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ    ปล่อยให้เขาย่ำยีอยู่เรื่อยมา เสียทีที่เกิดมาได้ศึกษาร่ำเรียนมาสูงๆ กัน ความรักชาติและพระมหากษัตริย์ก็คงจะมีได้แค่วันสำคัญๆ เท่านั้น   ขาดจิตสำนึกความรักชาติ…รักแผ่นดิน…รักความเป็นไท   และความสูญเสียของบรรพบุรุษไทยที่ได้สละเลือดเนื้อชีวิตเข้าแลกไว้    จนเหลือแผ่นดินไทยไว้ให้เราได้อยู่อาศัยสืบมา.

อ้างอิง    ศ.ดร. สมปอง สุจริตกุล, คณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต, เรื่อง กรณีพิพาทระหว่างไทยกับกัมพูชา เกี่ยวกับปราสาทพระวิหาร   ในหนังสือกรณีปราสาทพระวิหาร จากมรดกอาณานิคมสู่มรดกโลก
              รศ. วิสุทธิ์ ภิญโญวาณิชกะ,   มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์,   เรื่อง กรณีปราสาทพระวิหารคน ไทยจะพูดจาเป็นเสียงเดียวกันมิได้เชียวหรือ